Zo zou ik mijn geluk vinden

Lieve Kleindochter,

Ik wil toch zo graag dat jij je geluk vindt. En dat je niet op een bepaald moment alles en iedereen helpt en jezelf vergeet. Zodat jij, wanneer je later misschien ook een oma bent, met voldoening terug kijkt op alle mooie dingen die er zijn in jouw leven.

Want Oma heeft soms het gevoel: “Mijn leven is “mislukt””.  Deze Oma heeft zich niet vroeg genoeg gerealiseerd hoe onze passies van belang zijn om ons te gidsen in het leven. Dit negeren betekent prachtige mogelijkheden laten liggen voor een rijk en gelukkig leven.

Even over deze Oma. Vanaf een jonge leeftijd had ik altijd 2 favoriete dingen, dieren en tekenen. Later werd dat diergeneeskunde en kunst. Pas veel later, nu ik oma ben, zie ik hoe belangrijk dat was. Dat waren toen, en zijn nu nog steeds mijn passies. Had ik dat pad in geslagen, dan was ik misschien dierenarts geworden, of kunstenaar, of het allermooist, een dierenarts met kunst als hobby. Dan had ik wellicht ook allerlei tegenslagen ondervonden, want dat hoort bij het leven. En wellicht had ik de energie gehad om ze het hoofd te bieden, i.p.v. depressief te worden.

Ben ik dan een kunstenaar geworden? Nee, dat niet. Mijn ouders vonden mij daar veel te slim voor, ik moest en zou studeren. Ben ik dan dierenarts geworden? Nee, ik ben ook geen dierenarts geworden, alhoewel ik dat wel had gekund. Maar door mijn zwangerschap moest die studie – veel later – worden afgebroken.

Maar uiteindelijk viel het huwelijk van mijn ouders uit elkaar, weg veilig nest van waaruit ik misschien had kunnen studeren. Mijn moeder eindigde in een inrichting, en mijn vader nam mij mee in zijn levensavonturen. Helaas betekende dat dat ik op 16-jarige leeftijd de school moest verlaten, en geld moest gaan verdienen, waarvan 80% aan Papa diende te worden afgedragen. Later, toen ik daar onderuit was, moest ik mijzelf bekostigen. Ook ontmoette ik toen  al werkende de vader van mijn kinderen, waarmee ik naar Australië ging. Daar maakte ik dan toch als volwassene versneld alsnog de middelbare school af. En het lukte zowaar om toegelaten te worden tot de Diergeneeskunde faculteit van Sydney.

Eind goed al goed dan? Nee, helaas. Toen ik aan het eind van het jaar onverwachts zwanger bleek van mijn lieve dochtertje, was ik telkens te misselijk om op school nog alle kadavers te kunnen ontleden. En zo stopte die studie toen alsnog. Daarna kwamen de eisen om geld te verdienen, om een gezien groot te brengen. Dat kwam op de eerste plaats. Gelukkig had ik ook een IT brein, en kon ik daarmee aardig het noodzakelijke geld verdienen.

Waarom dit verhaal? Misschien helpt het anderen die aan het begin van hun leven staan bij de moeilijke keuzes. Ik ben nu 67, en heb nog steeds elke dag spijt dat ik niet met òf de ene passie, òf de andere passie heb gebruikt om daarmee een leven te creëren die bij mij paste.  Als ik het kon overdoen, dan zou ik ondanks alle tegenslagen alles op alles zetten om toch deze natuurlijke talenten te ontwikkelen.

Mijn raad aan jou, lieve kleindochter, is dan ook, denk niet “Dat komt later wel”. Daar is geen garantie op. Er kan zoveel tussen komen. Stel niet uit. Later komt misschien alleen de spijt. Doe nu wat bij je past, al moet je je er offers voor getroosten. Die offers zullen het meer dan waard blijken te zijn en je hoeft dan later niet met spijt terug te kijken op wat had kunnen zijn maar nooit van de grond gekomen is.

Dus: lieverd, claim ook jouw plekje in de wereld door te doen wat je graag doet, en laat niets op dat pad je niet van de wijs brengen.

Liefs,

Oma.

print
Dit delen:

Leave a Reply

Your email address will not be published.