“Behandel anderen zoals je zelf behandeld wilt worden” – O? Ja? Ècht?

Lieve schat, dit is echt één van de duivelse dilemma’s.

Wil je dat anderen jou behandelen zoals zij zelf behandeld wensen te worden? Of wil jij anderen behandelen zoals je zelf behandeld zou willen worden? Het lijkt zo voor de hand liggend, maar toch. Het zou wellicht kloppen, mits we allemaal ook inderdaad hetzelfde wáren. Als we allemaal dezelfde dingen even goed konden doen. Als we met dezelfde dingen hulp nodig hadden….  Maar wacht, hier loopt het al spaak. Want als we inderdaad allemaal met dezelfde dingen hulp nodig zouden hebben, wie zou er dan zijn om die hulp te kunnen geven? Niemand! Immers, we hebben juist die hulp allemaal even hard nodig!

Gelukkig zijn we allemaal anders. En net zoals ik jou met je tuin kan helpen, en jij mij met het plafond schilderen, maar niet andersom, zo geldt dat voor zovele dingen in het leven. De beste koppels zijn complementair. Juist omdat de één goed kan wat de ander minder goed kan, en visa versa, maakt dat ze elkaar daar enorm mee kunnen helpen en enorm om kunnen waarderen. De één zit b.v. vol initiatief, de ander is wat afwachtend, maar wil wel in allerlei dingen meegaan. Mooier kan het niet, toch? Want diegene die vol ideeën zit, neemt de ander daar b.v. in mee. En samen beleven ze leuke avonturen. Mogelijk zou die ander zich anders gaan vervelen. Of die met alle ideeën zou zich eenzaam voelen, als die alles alleen moest doen. Als allebei hetzelfde waren, allebei afwachtend, dan zouden ze misschien zich béiden zitten te vervelen. En dan verveeld omkijken naar een andere relatie. Of beiden zouden aan elkaar trekken, als ze beiden vol initiatief waren en b.v. hun eigen zin willen hebben. En ja hoor, dan uiteindelijk misschien… omkijken naar een andere relatie.

En weet je, dit gaat niet alleen op voor koppels als in stelletjes, maar ook voor b.v. zakenpartners. Ook daar geldt vaak dat complementaire karakters elkaar juist mooi versterken, en elkaar kunnen waarderen.

Dus de kunst is niet om de ander te geven wat je zelf nodig hebt, maar juist om de ander te geven wat die ander nodig heeft. En de kunst is ook om niet van de ander dingen te vragen die die nu eenmaal niet in zich heeft. Want dan vraag je misschien het onmogelijke. Ik weet zeker dat je hier zelf mooie voorbeelden van kunt bedenken.

Dus lieverd, we zijn niet allemaal hetzelfde, gelukkig niet. En het oude adagium “Behandel anderen zoals je zelf behandeld wilt worden” heeft menig stel vervuld van wrok, en uit elkaar doen gaan, omdat één of beiden meenden door de ander enorm tekort gedaan te zijn. Terwijl de ander juist misschien al alles gaf waartoe hij of zij in staat was. Maar dat werd dan niet gezien. Misschien ken je wel zo iemand, die voor de ander alles doet, maar het is nooit genoeg?

Het mooiste is, als je het op kunt brengen, om anderen als het even kan te behandelen kan zoals zij (en niet per sé zoals jij) behandeld willen worden. En geef ook zelf op je beurt goed aan, wat jij nodig hebt. Want daar help je de ander enorm mee. En iets vragen wat de ander niet kan geven, tja, dat kan alleen uitmonden in teleurstelling voor beiden.

print
Dit delen:

Leave a Reply

Your email address will not be published.